Aardstralen, onbekend en miskend !

Het is een feit dat stralen en stralingen bestaan. We hoeven maar aan de zonnestralen, warmtestralen, de röntgenstralen, de radiumstralen, de infrarode- en ultraviolette stralen, aan de radio- en televisiestralen, de radarstralen en de kosmische stralen te denken.
Er bestaat ook een bodemstraling (aardstralen) boven ondergronds stromende wateraders. Hoe deze ontstaat is nog niet definitief verklaard. Er zijn onderzoekers die denken dat het hier om een reflectie van kosmische stralingen gaat, anderen denken dat het om diffuse (ongeordende) stralingen vanuit het binnenste van de aarde gaat, die door de ondergrondse wateraders worden gebundeld en van daaruit loodrecht door het aardoppervlak heen dringen.

Aardstralen stijgen op uit de aardkorstbreuken die miljarden jaren geleden zijn ontstaan bij het afkoelingsproces van de aarde. Bij afkoeling ontstaan kristallen en tussen die kristalstructuren stijgen de aardstralen op.

Tussen die aardtegels bevindt zich meestal ook een waterader wat mij logisch lijkt daar water altijd de weg zoekt met de minste weerstand. Die zones (tussen de aardtegels) zijn voor een stralingsgevoelig (sensitief) persoon als een wichelroedeloper te detecteren met wichelroede en pendel.
Op die plaatsen blijkt een storing aanwezig te zijn in het aardelectromagnetisch veld (potentiaalverschillen) en het is juist die verstoring die de gezondheid van mens en dier ontregelt.
Je kan het vergelijken met een gloeilamp die werkt op een net van 220 volt.
Indien je de netspanning verhoogt naar 320 volt dan gaat de lamp gegarandeerd stuk.

Een tijd geleden was ik bij een klant die hoogsensitief was en de aardstraalzones perfect kon aanduiden met de blote hand.
Zij beschreef haar ervaring op een aardstraalzone als volgt: voor mij lijkt het alsof electriciteit via mijn lichaam omhoog kruipt. Ik voel me onbehaaglijk en binnen de 2 minuten resulteert dit in hoofdpijn en moet ik die plaats verlaten.

In Vlaanderen en Nederland (de lage landen) zijn die structuren meestal regelmatig en in heuvel- en berggebieden kunnen die grillig zijn. De afstanden van die lijnen kunnen verschillend zijn van streek tot streek. Gemiddelde afstand is 7 à 15 meter. Gemiddelde breedte is 80 à 120 cm. In de meeste gevallen doorkruisen die zones de woning diagonaal.

Een zeer eenvoudige omschrijving heb ik ontdekt in een van de vele boeken die je kan vinden op de rubriek "boeken" hier op de site. Je kan er eveneens een copie vinden van de betreffende pagina.

Kerken werden vroeger gebouwd volgens een
patroon rekening houdende met de aardstralen.

Toen de mens nog veel meer natuurgebonden leefde was het vanzelfsprekend dat bij het bouwen of verbouwen werd rekening gehouden met wateraders/aardstralen.

Vroeger werd een wichelroedeloper aangesproken om te bepalen waar een hoeve of woning werd "ingeplant" daar een voldoende hoeveelheid water van levensbelang was voor mens en dier in de toendertijd hoofdzakelijk agrarische samenleving.
Van een modern waterdistributienet zoals tegenwoordig was geen sprake.
Die aardstraalzones werden zowel in woning als stallen gemeden daar bijna altijd problemen ontstonden boven die zones.
Heel wat smalle straatjes volgden bewust de aders zodat woningen en vooral de slaapkamers werden gevrijwaard. Zo zie je tegenwoordig nog oudere woningen waarvan de ene met de zijgevel en de andere met de voorgevel naar de straatzijde staat, afhankelijk van het wateraderpatroon.
Een waterput (steenput) werd toendertijd met de hand gegraven wat uiteraard een hard labeur was en beperkingen in diepte met zich meebracht (3 tot 5 meter).
Vandaar dat het heel belangrijk was om vooraf de juiste plek van een ader te kennen.

Een echte aanrader voor wie zich wil verdiepen in het onderwerp is het boek van Käthe Bachler (1991).

"Wat we nodig hebben is een aantal wichelroedelopers die hun natuurlijke gave nuttig willen gebruiken voor het welzijn van de medemens. Mensen die op de eerste plaats willen dienen en niet uitsluitend willen verdienen (Käthe Bachler).